It's mostly about Christmas - and for me Mr. Christmas lives in Iceland, so Icelandic only.
-----

Sundurlaus nostalgíufærsla í boði Kjötkróks.

Ég sit við tölvuna, hlusta á jólakveðjurnar og maula nýtínd kirsuber. "Landsmenn allir, til sjávar og sveita...", ég hef aldrei getað fellt mig við þegar er sagt til sjós og lands, til sjávar og sveita er mun hljómfagurra.

Í dag er Þorláksmessa. Og ég er í Argentínu. Ég hef bara einu sinni áður verið að heiman á jólunum, fyrir 4 árum var ég í Kenya um jólin. Og með "að heiman" á ég við annars staðar en á Jökulsá, hjá pabba og mömmu, þar sem ég fæddist (en það er páskasaga, ekki jólasaga) og ólst upp. Þar sem eldhúsið ilmar núna af hangikjöti og ajaxi og greni. Skatan er borðuð í Félagsheimilinu, í árlegri skötuveislu Kalla Sveins, svo skötulyktin yfirgnæfir ekki jólailminn.

Kallið mig kveif, en ég er ekkert hrifin af skötu, einu sinni á ári er alveg nóg fyrir mig. Það mætti halda að ég hafi verið alin upp á Kókópöffsi, ég er ekkert yfir mig hrifin af hnísukjöti, eða sel, eða svartfugli heldur. Eða gellum. Þarna er ekki við uppeldið að sakast, ég er sennilega bara gikkur að upplagi. Eini maturinn sem ég þvertek fyrir að láta inn fyrir mínar varir eru samt ORA fiskibollur í dós. Frekar myndi ég éta engisprettur (og var reyndar ekki fjarri því í Úganda, þær þykja herramannsmatur). Og lái mér hver sem vill. Karl faðir minn viðurkenndi fyrr á árinu að fyrrnefnd framleiðsla frá ORA hefði verið nokkuð oft á boðstólum þegar ég var lítil og mamma og Gúndi bróðir voru að heiman, þannig að þetta er grafið í undirmeðvitundina. Hmmm, þessi útúrdúr var í boði ORA og Kaupfélagsins.

Á Þorláksmessukvöldi fyrir 4 árum var ég nýkomin frá Tanzaníu. Það var eins og að koma heim að koma aftur til Kenya, ég þekkti Nairobi og vissi hvar allt var að finna, þurfti ekki að stanslaust að reikna muninn á kenyskum og tanzanískum shillingum og vissi hvar var óhætt að ganga um og hvaða götur ég ætti að forðast. Nairobi var eins og draugabær þar sem flestir sem höfðu ráð á fóru út úr borginni yfir hátíðarnar. Ég gerði hið sama og tók rútu til Kisumu sem er borg við Viktoríuvatn. Þar sem ég tók næturrútu voru nokkrar rútur í samfloti, annað getur verið varasamt. Á leið gegnum úthverfin sá ég fleiri jólaskreytingar en ég hafði séð samtals undanfarinn mánuð og ég raulaði í huganum "Þorláksmessukvöld er hátíð út af fyrir sig...". Til að stytta mér stundir sönglaði ég með sjálfri mér öll þau jólalög sem ég kunni - og þvílík ósköp sem ég kann af jólalögum. Og stundum meira en einn texta við hvert lag, ég var alin upp við Folaldið mitt hann Fák en ekki Rúdolf með rauða trýnið. Þökk sé tónlistarkennslunni sem ég fékk þegar ég var krakki (sem kom sér líka vel þegar ég þurfti sjálf að kenna tónmennt seinna meir).

Ég heyrði í gær spænska linmælta sykursæta súpermarkaðsútgáfu af laginu "Á jólunum er gleði og gaman" (Fúm fúm fúm). Hryllingur, allur vindur farinn úr laginu. Annars hefur mér alltaf þótt þar lag og texti eiga frekar illa saman, fúmfúmmið er of atorkusamt, þetta ætti að vera sungið á vorin, svona í stíl við "Vertu til". Þetta er svona hunskastutilaðkomaþéraðverki lag.

Annars er svolítið skrýtið (skrítið/skrýtið? Bæði rétt? Af hverju ý?) að heyra jólalög með snjóþema í löndum þar sem snjóar aldrei, nema í hæstu tinda. I'm dreaming of a white Christmas, Let it snow, Frosty the Snowman... listinn er endalaus. Kunningi minn var að kenna á vegum Peace Corps (sem heita núna Freedom Corps, hvað var að gamla nafninu!?) í þorpi í sama héraði í Kenya og ég. Hann var að útskýra 3 fasa efnis og hann var vanur að grípa til dæmisins um vatn, sem getur verið fast, fljótandi eða lofttegund. Ís, vatn eða gufa. Það mætti ekki miklum skilningi í bekknum, enda hafði ekkert krakkanna nokkurn tíman séð snjó. Ís, jú, en hann kemur úr frystikistum. Og frystikistur var ekki að fyrirfinna þar sem hann var að kenna. Hann endaði á að nota steikingarfeiti sem dæmi, það var mun auðskildara.

Eitt af verkunum mínum heima á Þorláksmessu er að festa forláta seríu, sem mamma eignaðist nokkrum árum áður en ég kom til sögunnar, upp á gardínukappa í stofunni. Það er ekki skemmtilegt verk og kallar á óhemju af límbandi og þolinmæði. Sennilega er það einmitt þess vegna í mínum verkahring. Mér þykir þessi sería alltaf fallegasta jólaskrautið og ég vona að ég verði alfarin úr hreiðrinu, verði búin að eignast eigin stofugardínukappa, þegar hún gefur upp öndina. Samt sem áður væri ég alveg til í að skreppa heim núna og festa upp skrambans seríuna.

Undanfarin ár hef ég keypt jólabók handa mér, ef svo illa skyldi fara að ég fái eingöngu sjálfshjálparbækur í jólagjöf. Mér finnst ég bara ekki þurfa á neinni hjálp að halda, ég er mjög hamingjusamlega einhleyp. Og kýs að lesa skáldsögur á jólanótt. Ég hef venjulega keypt einhverja djúsí bók sem mig hefur langað í lengi, einhverja bók sem fæst ekki á landinu og ég hef ekki getað réttlætt það að panta hana, nema "af því þetta er jólagjöf". Handa mér. Og ég held í hefðina, annað kvöld fæ ég jólabók frá mér. Ég límdi plastpokann aftur, svona eins og konfektbauk, svo að ég svindli ekki.

Ég hitti íslending í gær og við tókum tal saman eins og sveitunga er siður, eða þannig sko. Og íslenskan mín er enn til staðar, með hreim og svolítið rykug, en nógu góð til síns brúks. Ég held hún hafi verið geymd á hillunni fyrir ofan tímaáætlanir strætó, við hliðina á símanúmerum sem ég nota í vinnunni (þeim sem ég lærði áður en við fengum síma med spíddæali). Þetta er allt á sínum stað þegar á að grípa til þess, þó að ég haldi stundum að geymslan sé tóm.

En þetta fer nú að verða gott í bili, annars fer ég að skrifa í mig heimþrá.

Ég er stödd á sérkennilegum stað í Patagóníu ( já, þó ég sé hérna þá hefur nafnið Patagonía enn yfir sér einhvern töfrablæ, ég hef sennilega lesið Grant skipstjóri og börn hans of oft þegar ég var krakki), í bæ sem heitir El Bolsón. Hér býr samsafn af fólki með hugsjón sem flykktist hingað á sjöunda og áttunda áratugnum til að flýja heimsins amstur og angur og hefur lífsviðurværi sitt af að framleiða og selja lífrænt ræktað grænmeti, ávexti og hunang, heimabakaðar kökur og brauð. Lífið í bænum er afar afslappað, og hér er örugglega brosað oftar miðað við höfðatölu en annars staðar í Argentínu. Ef bara það væru seldar spesíur hérna...

Gleðileg jól