Last day at work. I’ve got “fiskibollur” coming out of my ears and if one more person asks me where the closest supermarket is I’ll probably loose my mind. For good. On average I answer that questions about 8 times a day... which means approx. 900 times this summer. Still really like my work though and it’ll be waiting for me when I get back in April, full of fresh ideas and feeling productive. And speaking way better Spanish. And tanned. And will have shed 10 kilos. Yeah.

And tomorrow I’ll sleep in and read and be a lazy cow.

My sources of energy and willpower at last seem to have dried up, it was bound to happen after several days of little or even no sleep, like last night. I fell asleep at work, sitting in front of the computer, and just... drifted away. Only for a minute, but this was supposed to be the efficient-and-productive day. Right. Coffee. Now.

Winter is officially here - the remains of The Græna Pakkhúsið Crew moved to the Hostel today. It’s been a nice, long summer crammed with people and fun. And often cramped for space. All in all very good.

I’ve tackled shitload of stuff in the last few days. My frightingly long to-do list now has lots of neat little “checked” marks on it and I’m very pleased about myself. I even managed to go BOTH to Kringlan and Smáralind shopping malls without having to sit down and cry afterwards because of this utterly empty, bleak and boring world. Nope, I just finished everything I had to buy/organize/fix and went to meet people at a café in the evening. And then other people at a bar and other people at other bars... It’s great to live with three guys to go out with all the time but I will soon reach the point when I have to sleep. For more than 3 hours.

One of the things I’m working on is to find a travel insurance which doesn’t eat up my small hard-earned travel fund. And I’ve found out that it costs 20 times more to fly me home in a pretty white box than if I fly economy class. Let’s just hope it doesn’t come to that.

Orð dagsins er tímaskortur. Í dag fór ég á bókasafnið og skilaði fína spænskunámskeiðinu sem ég ætlaði að vera búin að fara í gegnum áður en ég færi út. O jæja, ég verð aldrei verr stödd en þegar ég fór að vinna á Spáni án þess að kunna stakt orð í tungumálinu. Ég komst í gegnum fyrsta daginn með að blikka augunum, brosa og segja “buenos días”. Eftir einn svoleiðis dag var ég afar fljót að læra. Og hafði alltaf post-it miða á borðinu hjá mér svo ég myndi ekki ruglast á cuchara (skeið) og cucaracha (kakkalakki) þegar ég afgreiddi ís. Má bjóða þér kakkalakka með ísnum?

Ég sendi út fjölpóst til hellings af fólki í dag og þykist þar með vera búin að dekka allar kveðjur og jafnvel jólakort líka. Á einu bretti. Allavega þykir mér það að vera á flækingi góð afsökun fyrir að senda fá eða engin jólakort .

Og nú ætla ég að pakka draslinu mínu því ég er að flytja á morgun. Þar sem ég flutti tvisvar í sumar og allar bækurnar mínar eru í geymslu verður þetta afar fljótgert. Sem þýðir að ég get farið og fengið mér svo sem einn öl fyrir svefninn með kommúnuverbúðarsambýlismönnunum mínum. Og svo verðum við að sjálfsögðu fersk við flutningana í fyrramálið.

Gaaaa, ég er að falla á tíma. Ég flýg út fyrir allar aldir þann 4. nóvember og ég á eftir að gera skrilljón hluti áður en kemur að því. Ég á enn eftir að kaupa mér ferðatryggingu og samþjöpputakakekkertplásssvefnpoka, láta laga tölvuna, hitta fjölda fólks, tæma íbúðina, gera við bakpokann, fara í klippingu, finna bólusetningarkortin og og og... En þá dugir fátt annað en láta verkin tala.

Ég er samt búin að því erfiðasta - að hringja í bankann. Fyrir mér er það sambærilegt við að fara í bólusetningu; ég dauðkvíði alltaf fyrir, verð auðmjúk og aumingjaleg (enda fólkið með sprautuna/peningana sem er við völdin) og ofboðslega fegin þegar það er yfirstaðið. Þetta tekur alltaf fljótt af og er ekkert svo vont. Eftir u.þ.b. hálfrar mínútu samtal við góða manninn í bankanum var ég komin með yfirdráttarheimild upp á hundraðþúsundkall, að því meðtöldu að ég segði deili á mér. Ég auðvitað vona að ég þurfi ekkert að nota yfirdráttinn en segir mér svo hugur um að ég verði orðin frekar blönk þegar líða tekur á mars. Og einhvern veginn verð ég að komast aftur heim.

My god, my Icelandic’s getting so bad. I forget words, mix up idioms and sayings and look like an absolute moron most of the time. Must.Stick.To.Simple.Words. The other day I reached out to the hunk of a man lying next to me (my senses had probably still not awoken from much needed sleep) and mumbled “What time is it?”. In English. And the guy’s about as Icelandic as skyr. I’m becoming a language orphan. What to do, what to do? I know... go to Argentina and focus on yet another language. Only 10 days to go!

Brr...my otherwise lovely country is so cold at the moment. The weather gods (or demons) have decided to punish me for sneaking off for the winter and give me a tripple dose of winter, just to make sure I won’t forget who’s the puppeteer. And I dance along, with the Holy Trinity (Hat, Gloves, Scarf) to help me get by. Rhys, your wonderfully warm hat has saved me from hypothermia at least 10 times in the last few days. Am off to have a warm cup of tea.

Jamm. Kjaftavaðalstilhneigingin hefur tekið yfirhöndina og ég ætla að reyna að blogga. Og vona að það endist lengur en í þrjá daga. Þessi viðleitni er athygliverð í ljósi þess að ég hef sjaldan verið uppteknari en nú, mig vantar sannarlega ekki nýja tómstundaiðju og verð á komandi misserum sjaldnar í netsambandi en ég hef verið í langan tíma.

Á þessum síðum verður sjaldan samfélagsleg gagnrýni, lítið um slúður en þeim mun meira af málfarsvillum og kjánalegum sögum af Ástu litlu í Stóra heiminum. Það verður bloggað á íslensku eða ensku eftir hentugleikum en þar sem seinust mánuðir hafa að mestu leyti farið fram á ensku er íslenskan nú orðin svolítið ryðguð.

Finally got round to create a weblogaccountthingy. Will write in English and Icelandic to please as many of my friends as possible – and get lots of comments :)