Fleiri myndir frá Porto

Nýja uppáhaldsbókabúðin
Porto, Portúgal

Ég er afar veik fyrir bókum og bókaverslanir eru uppáhaldsbúðirnar mínar. Þar á ég ekki í nokkrum vandræðum með að eyða hvorki tíma né peningum, en annars þykir mér hreint ekki skemmtilegt að versla. Og núna hef ég uppgötvað frábæra bókabúð, sem er í fallegu gömlu húsi í Porto í Portugal; Livraria Lello & Irmão. Það er þó einn hængur á... þar eru bara seldar bækur á portúgölsku.

Og hvað geri ég svo á Spáni?

Jú, rétt eins og á Íslandi byrja ég daginn venjulega aðeins of seint, ósiður sem hundsar öll landamæri. Ég fer í sturtu og þakka fyrir að enginn af fjórum sambýlingum mínum, sem eru allir frá Brasilíu, byrja jafn snemma í skólanum og ég og því er enginn slagur um sturtuna á morgnana. Vegna þess að ég er aðeins of sein fyrir gríp ég mér banana í morgunmat og borða hann á leiðinni í skólann. Ég ætti að taka það upp þegar ég er heima á Íslandi líka því ég get vel borðað ávöxt í strætó á morgnana, á meðan ég fletti Fréttablaðinu. Kannski ég geti látið góðu siðina líka ná yfir landamæri?

Fyrsti tíminn, sem hefst klukkan 9, er um menningu og sögu. Þetta eru uppáhaldstímarnir mínir, þar sem er talað um allt frá tímabilum í þróun verka Picassos til Borgarastyrjaldarinnar og landafræði Spánar. Síðan tekur við 2 tíma málfræðimaraþon og 2 tíma umræðutímar.

Hádegishléið er ekki í því sem Íslendingar myndu kalla hádegi, heldur frá 14:00 til 16:30. Salamanca er lítil borg og hér er síestan í heiðri höfð. Alla jafna kemur fjölskyldan saman í hádeginu og borðar og nýtur samverunnar. Þessi máltíð er stærsta máltíð dagsins. Margir fá sér síðan hænublund sem á helst ekki að vera lengri en 20 mínútur, því annars verður maður bara hálfslæptur af lúrnum. Ég kaupi venjulega dagblaðið á leiðinni heim í mat, allaf af sama señornum í sömu dagblaðalúgunni og í fyrra þar sem íbúðin mín er á svipuðum slóðum og á seinasta ári. Það er svolítið eins og að vera komin heim, að búa aftur í sama hverfinu, nota sömu ávaxta- og grænmetisbúðina, ganga sömu leiðina í bæinn. Í hádeginu borða ég með sambýlingunum, horfi á fréttirnar og hendi mér út af. Ég á samt í erfiðleikum með að nógu lúra stutt til að mér verði gott af svefninum og fyrir vikið á ég það til að urra svolítið yfir heimanáminu seinnipartinn.

Seinnipartinn horfi ég oft á spænska kvikmynd í skólanum og fer svo á fyrirlestur klukkan 7, aftur um menningu, listir og sögu Spánar. Eftir það fer ég svo ýmist og fæ mér tapas og rauðvín með vinunum, skelli mér í bíó eða finn mér annað til dundurs. Stundum sleppi ég líka myndinni seinnipartinn og dinglast bara niðri í bæ, fer í gönguferðir eða á kaffihús og fæ mér kakó og churros.

Dagarnir eru mjög þéttskipaðir en keimlíkir og þó ég hefði eitthvað að skrifa um þá myndi ég örugglega ekki vilja fara með tíma í það. Þannig er nú það. Ég hef enn ekki tekið eina einustu mynd síðan ég kom og því eru þær myndir sem ég hef sett hérna inn frá Salamanca frá síðasta ári. Ég get alltaf reynt að bæta úr því á morgun. Eða hinn. Eða...

Helsta niðurstaða þessarar langloku: mánaðarlangt vetrarfrí er bara allt of stutt!

Frá Salamanca

Ég hef fengið athugasemdir vegna bloggleysis og hyggst nú gera eitthvað í því máli. Mér þykja svo hrikalega leiðinleg blogg sem snúast upp í sparðatíning úr daglega lífinu, nema viðkomandi sé þeim mun betri penni, að ég hef reynt að forðast það – og enda uppi með síðu með er tæplega með lífsmörkum. Ekki það að ég hafi frá miklu að segja núna, en ég get allavega reynt.

Ég er sem sagt út á Spáni, í hinni undursamlegu borg Salamanca, þar sem ég er í málaskóla. Enn er ég að berjast við að fylla í eyðurnar í málfræðikunnáttu minni. Við spænska eigum okkur langa og hamingjusamlega sögu, en betur má ef duga skal. Ég lærði nefnilega spænska málfræði löngu eftir að ég byrjaði að tala málið, og talaði þess vegna bara vitlaust. Það er ekki gott fyrir svona ferkantað fólk eins og mig, sem vill ekki gera hlutina nema gera þá rétt, og ég er einmitt að vinna í því að rétta af vitleysurnar mínar.

Fyrir þá sem ekki vita þá er Salamanca norðvestur af Madrid, og ef þið haldið ég liggi bara í sólbaði milli þess sem ég sæki tíma þá mun ég hér með upplýsa ykkur um að Salamanca er uppi á hásléttu inni í miðju landi. Ég kem ekki til með að vera sólbrún þegar ég kem heim þar sem hér fer hitinn upp í ca. 13 stig yfir hádaginn. Fyrstu viðbrögðin sem ég fékk þegar ég sagðist vera fara til Spánar einkenndust af vankunnáttu um þetta ágæta land, hér er nefnilega margt fleira til en sól og sangría. Vissulega ná margir Íslendingar sér í brúnku á Spáni á veturna, en þá fara þeir til Kanaríeyja sem notabene eru úti fyrir ströndum Afríku.

En meira um Salamanca. Þessi ágæta borg, sem ég þreytist ekki á að mæra, er háskólaborg og hefur verið svo um langa tíð. Háskólinn (þeir eru nú reyndar fleiri en einn núna) var stofnaður 1218 og hér hafa margir stoppað við. M.a. dvaldi Kristófer Kólumbus hérna og blaðaði í kortum áður en hann lagði í’ann. Hér búa um 180.000 manns og auk þess eru hérna að jafnaði um 40.000 nemendur. Borgin er því ekki stór og jafnan kemst maður allra sinna ferða fótgangandi því hún er líka þétt byggð. Svo er þetta líka frábær staður til að læra spænsku því hér á hásléttunni í Kastilíu og León er talaður svo fallegur framburður og héðan kemur hin upprunalega spænska (já, ég er farin að snobba fyrir ákveðnum framburði. Plebbahátturinn drýpur af mér).

Æi, nú nenni ég ekki að skrifa meira. Ég nota það bara sem afsökun fyrir að skipta því sem ég hef að segja í tvo hluta og ná þannig að kreista tvær færslur út úr því sem ég er að dunda mér við þessa dagana.

Myndirnar eru af Plaza Mayor, aðaltorgi Salamanca. Frábært hvort sem er að degi eða nóttu.