Og hvað geri ég svo á Spáni?
Jú, rétt eins og á Íslandi byrja ég daginn venjulega aðeins of seint, ósiður sem hundsar öll landamæri. Ég fer í sturtu og þakka fyrir að enginn af fjórum sambýlingum mínum, sem eru allir frá Brasilíu, byrja jafn snemma í skólanum og ég og því er enginn slagur um sturtuna á morgnana. Vegna þess að ég er aðeins of sein fyrir gríp ég mér banana í morgunmat og borða hann á leiðinni í skólann. Ég ætti að taka það upp þegar ég er heima á Íslandi líka því ég get vel borðað ávöxt í strætó á morgnana, á meðan ég fletti Fréttablaðinu. Kannski ég geti látið góðu siðina líka ná yfir landamæri?
Fyrsti tíminn, sem hefst klukkan 9, er um menningu og sögu. Þetta eru uppáhaldstímarnir mínir, þar sem er talað um allt frá tímabilum í þróun verka Picassos til Borgarastyrjaldarinnar og landafræði Spánar. Síðan tekur við 2 tíma málfræðimaraþon og 2 tíma umræðutímar.
Hádegishléið er ekki í því sem Íslendingar myndu kalla hádegi, heldur frá 14:00 til 16:30. Salamanca er lítil borg og hér er síestan í heiðri höfð. Alla jafna kemur fjölskyldan saman í hádeginu og borðar og nýtur samverunnar. Þessi máltíð er stærsta máltíð dagsins. Margir fá sér síðan hænublund sem á helst ekki að vera lengri en 20 mínútur, því annars verður maður bara hálfslæptur af lúrnum. Ég kaupi venjulega dagblaðið á leiðinni heim í mat, allaf af sama señornum í sömu dagblaðalúgunni og í fyrra þar sem íbúðin mín er á svipuðum slóðum og á seinasta ári. Það er svolítið eins og að vera komin heim, að búa aftur í sama hverfinu, nota sömu ávaxta- og grænmetisbúðina, ganga sömu leiðina í bæinn. Í hádeginu borða ég með sambýlingunum, horfi á fréttirnar og hendi mér út af. Ég á samt í erfiðleikum með að nógu lúra stutt til að mér verði gott af svefninum og fyrir vikið á ég það til að urra svolítið yfir heimanáminu seinnipartinn.
Seinnipartinn horfi ég oft á spænska kvikmynd í skólanum og fer svo á fyrirlestur klukkan 7, aftur um menningu, listir og sögu Spánar. Eftir það fer ég svo ýmist og fæ mér tapas og rauðvín með vinunum, skelli mér í bíó eða finn mér annað til dundurs. Stundum sleppi ég líka myndinni seinnipartinn og dinglast bara niðri í bæ, fer í gönguferðir eða á kaffihús og fæ mér kakó og churros.
Dagarnir eru mjög þéttskipaðir en keimlíkir og þó ég hefði eitthvað að skrifa um þá myndi ég örugglega ekki vilja fara með tíma í það. Þannig er nú það. Ég hef enn ekki tekið eina einustu mynd síðan ég kom og því eru þær myndir sem ég hef sett hérna inn frá Salamanca frá síðasta ári. Ég get alltaf reynt að bæta úr því á morgun. Eða hinn. Eða...
Helsta niðurstaða þessarar langloku: mánaðarlangt vetrarfrí er bara allt of stutt!
Jú, rétt eins og á Íslandi byrja ég daginn venjulega aðeins of seint, ósiður sem hundsar öll landamæri. Ég fer í sturtu og þakka fyrir að enginn af fjórum sambýlingum mínum, sem eru allir frá Brasilíu, byrja jafn snemma í skólanum og ég og því er enginn slagur um sturtuna á morgnana. Vegna þess að ég er aðeins of sein fyrir gríp ég mér banana í morgunmat og borða hann á leiðinni í skólann. Ég ætti að taka það upp þegar ég er heima á Íslandi líka því ég get vel borðað ávöxt í strætó á morgnana, á meðan ég fletti Fréttablaðinu. Kannski ég geti látið góðu siðina líka ná yfir landamæri?
Fyrsti tíminn, sem hefst klukkan 9, er um menningu og sögu. Þetta eru uppáhaldstímarnir mínir, þar sem er talað um allt frá tímabilum í þróun verka Picassos til Borgarastyrjaldarinnar og landafræði Spánar. Síðan tekur við 2 tíma málfræðimaraþon og 2 tíma umræðutímar.
Hádegishléið er ekki í því sem Íslendingar myndu kalla hádegi, heldur frá 14:00 til 16:30. Salamanca er lítil borg og hér er síestan í heiðri höfð. Alla jafna kemur fjölskyldan saman í hádeginu og borðar og nýtur samverunnar. Þessi máltíð er stærsta máltíð dagsins. Margir fá sér síðan hænublund sem á helst ekki að vera lengri en 20 mínútur, því annars verður maður bara hálfslæptur af lúrnum. Ég kaupi venjulega dagblaðið á leiðinni heim í mat, allaf af sama señornum í sömu dagblaðalúgunni og í fyrra þar sem íbúðin mín er á svipuðum slóðum og á seinasta ári. Það er svolítið eins og að vera komin heim, að búa aftur í sama hverfinu, nota sömu ávaxta- og grænmetisbúðina, ganga sömu leiðina í bæinn. Í hádeginu borða ég með sambýlingunum, horfi á fréttirnar og hendi mér út af. Ég á samt í erfiðleikum með að nógu lúra stutt til að mér verði gott af svefninum og fyrir vikið á ég það til að urra svolítið yfir heimanáminu seinnipartinn.
Seinnipartinn horfi ég oft á spænska kvikmynd í skólanum og fer svo á fyrirlestur klukkan 7, aftur um menningu, listir og sögu Spánar. Eftir það fer ég svo ýmist og fæ mér tapas og rauðvín með vinunum, skelli mér í bíó eða finn mér annað til dundurs. Stundum sleppi ég líka myndinni seinnipartinn og dinglast bara niðri í bæ, fer í gönguferðir eða á kaffihús og fæ mér kakó og churros.
Dagarnir eru mjög þéttskipaðir en keimlíkir og þó ég hefði eitthvað að skrifa um þá myndi ég örugglega ekki vilja fara með tíma í það. Þannig er nú það. Ég hef enn ekki tekið eina einustu mynd síðan ég kom og því eru þær myndir sem ég hef sett hérna inn frá Salamanca frá síðasta ári. Ég get alltaf reynt að bæta úr því á morgun. Eða hinn. Eða...
Helsta niðurstaða þessarar langloku: mánaðarlangt vetrarfrí er bara allt of stutt!
1 comment:
mmmmm churros y chocolate, spurning að fá þig til að skella einum skammti í bóluumslag og sendir til mín í Áslandið :p
Post a Comment