Á bernskuheimilinu er stundum notað hið sallafína og afar gegnsæja lýsingarorð kjötsvangur. Algengast er að verða kjötsvangur eftir langan vinnudag utanhúss eða eftir langt tímabil án þess ad hafa snætt kjöt.

Um þessar mundir samanstendur mataræði mitt af ávöxtum; ávaxtasöfum, ávaxtasalötum, jógúrt með ávöxtum og einstaka brauðsneið með osti. Og ég hélt að ég gæti með bros á vör borðað ferskan ananas í öll mál, án þess að finna til löngunar í neitt annað. En í gærkvöldi greip mig skyndilega gífurleg kjötsvengd (hugsanlega vegna próteinskorts, afar lítið um prótein í ávöxtum). Svo ég skunda út í nálægan stórmarkað, leita uppi kjötborðið og vel mér væna flís. Set svo eina kartöflu og skringilegan framandlegan ávöxt, sem ég hef ekki hugmynd hvað heitir á nokkru tungumáli, í körfuna svona til að draga aðeins úr villimennskunni. Væri ég örlítið ódannaðri hefði ég eflaust steyft bitann minn úr hnefa.

Eftir eldamennskuna og átið lagðist ég svo á meltuna í hengirúm í bakgarðinum, horfði á stjörnurnar og hugsaði um ekki neitt. Stundum þarf afar lítið til að gleðja mig. Ætli sé fylgni milli próteininntöku og framleiðslu dópamíns? Svei mér þá, það kæmi mér ekki á óvart :)