Brasilíubúar eru sannarlega komnir upp á lagið með að nota raðgreiðslur til að kaupa allt það sem hugurinn girnist. Í dag keypti ég mér buxur og borgaði með kreditkorti, sem er svo sem ekki í frásögur færandi - nema ég var spurð hvað ég ætlaði að dreifa greiðslunni á marga mánuði. Eehhh... ég ætlaði mér nú bara að borga þær í einu lagi... þar sem þetta voru bara buxur en ekki einhver meiriháttar fjárfesting. Sá ég mér til undrunar, og jafnvel hneykslunar, að hinn ágæti afgreiðslumaður var búinn ad skipta upphæðinni í fimm hluta áður en hann spurði mig, eins og það væri venjulegur verslunarmáti. Ég greiddi tölvuna mína með fimm greiðslum, en hún kostaði líka talsvert meira en buxurnar sem ég var að fjárfesta í. Mikið held ég að höfuðpaurar kreditkortafyrirtækjanna sofi vel á nóttunni - talsvert betur en skuldum vafinn almenningur sem hefur þarna fengið enn eitt tækið til að sökkva sér dýpra í fenið.