Að gleyma sér í hversdagsamstrinu
-Karakterstílbrotið mikla

Þegar ég var barn og unglingur var ég frekar mikill ruslari. Mér var slétt sama þó að hlutirnir væru í óreiðu; óhrein föt á gólfinu og bækur útum allt. Þegar ég byrjaði í skóla var ég vel læs, en þegar tvær bekkjarsystur mínar spurðu kennarann okkar hvað ég ætti að gera þar sem ég kynni alveg að lesa fengu þær þau svör að ég ætti nú samt eftir að læra ýmislegt; eins og til dæmis að ganga vel um en ég þótti að alveg eindæma sóðaleg þegar kom að málningu og penslum (ég man nú ekkert eftir þessu en sá hinn sami kennari sagði mér frá þessu þegar við vorum samkennarar fyrir nokkrum árum).

Eftir tvítugt lagaðist þetta til muna og má þar að stórum hluta þakka sambúð með miklum ágætismanni sem var og er mun snyrtilegri í umgengni en ég. Ekki dugðu breytingarnar til batnaðar til að við myndum lifa hamingjusöm til æviloka en það er nú önnur saga og segir mér svo hugur um að við getum barasta alveg lifað hamingjusöm til æviloka þó að í sitthvoru lagi sé.

Heldur hefur reglusemin ágerst undanfarin ár, og svo mikið að það er stundum gert grín að því í vinnunni hvað ég sé ferköntuð, ég á frekar erfitt með að vinna ef ekki er allt í röð og reglu í kringum mig.

Að sama skapi er ég ekki gleymin, er stundvís og skipulögð (sem hefur líka ágerst með árunum). Undanfarna viku hafa því komin fram nokkur karakterstílbrot sem fólk mér kunnugt hefur afar gaman af. Þetta hefur verið öllu minna skemmtilegt fyrir mig.

Fyrsti í hrakföllum
Í síðustu viku vaknaði ég einn morguninn sama tíma og venjulega, gerði það sama og venjulega í sömu röð og venjulega og flýtti mér til að ná strætó, eins og venjulega (kannski ég ætti að taka það til athugunar að flýta öllu um 5 mínútur og athuga hvort ég gæti þá bara dólað mér á strætóstoppið í rólegheitunum og gluggað í Fréttablaðið í leiðinni, í stað þess að þurfa að ganga á finnskur-skíðamaður-að-sumri-til hraða?). Ég fór úr strætó á sama stað og venjulega en áttaði mig stuttu seinna á því að ég hafði skilið regnstakkinn eftir í sætinu í strætó. Afar óvenjulegt. Ég bara er ekki svona utanvið mig. Ekki nóg með það heldur hefur einhver óprúttinn farþegi gripið stakkinn góða með sér því hann hefur aldrei skilað sér í tapað-fundið á Hlemmi, þrátt fyrir mikla eftirgrennslan og allt að því frekju við leitina.

Annar í hrakföllum – mistökin margfaldast
Að kvöldi sama dags fór ég heim til að pakka saman nauðsynjum til nokkurra daga, því komið var að því halda heim í sveitina, meðal annars til að hlýða á tónleika með Emilíönnu Torrini og Belle and Sebastian. Þá fannst hvergi miðinn á tónleikana sem ég hafði þó keypt einum 6 vikum fyrr. Miðar og dagskrár og annað slíkt eru alltaf geymd á sama stað í minni litlu og snyrtilegu íbúð, en eftir að hafa leitað á öllum mögulegum og ómögulegum stöðum sá ég að sennilega hefði það hræðilega gerst: að miðinn hefði farið í endurvinnsluna með dagblöðunum (og er samt ekki einu sinni í sama flokki, endurvinnslufræðilega séð!). Í örvæntingu minni hringdi ég í miðaútgefendurna og útskýrði málið; að miðinn væri nú líklega sundurtættur í einhverjum endurvinnslugáminum. Ég hef líklega hljómað afar sannfærandi, enda myndi enginn heilvita maður ljúga svona vitlausri sögu, svo ég fékk annan miða og er þeim afar þakklát sem hafa trú á mannkyninu og (hrapallegum) mistökum þess.

Þriðji í hrakföllum – enn versnar það
Ekki er bálki þessum hrakfalla lokið. Með miðann geymdan við hjartastað hélt ég austur á bóginn. Ég gisti á Egilsstöðum yfir nótt og hlakkaði mikið til að komast heim í fjörðinn fagra. Daginn eftir tóku við snúningar og stúss sem kaupstaðarferð fylgja og ég ætlaði að enda á að koma við á náttstaðnum og ná í pokaskjattann minn og skila síðan af mér lyklum til húseigandans, þar sem hann var sveittur við brauðstritið. Ég var orðin afar óþolinmóð að komast heim – svo óþolinmóð að ég hélt glöð í bragði út Hérað með fyrrnefnda lykla í vasanum og pjönkur mínar enn í geymslu í kaupstað. Það bjargaðist þó því gestgjafinn er forsjáll maður og átti aukalykla að helli sínum og kom síðar um kvöldið í gleðskapinn á Borgarfirði, færandi hendi með bakpokann minn góða.

Fjórði kapítuli – Ásta auglýsir
Tónleikarnir og helgin í heild var hin besta skemmtun, einkum vegna þess góða félagsskapar fjöldskyldu og vina sem ég var aðnjótandi. Á þriðjudag tók alvara lífsins við og ég dreif í að senda tölvupóst rétt fyrir hádegi til að birta auglýsingu í litlum pésa sem er gefin út fyrir austan, því ég er enn að leita að íbúð eða herbergi fyrir vin minn sem er að flytja til landsins í haust. Þessi ágæti maður ætlar í nám hér í Reykavík, en þar sem ég er orðin leið á að leita honum að húsnæði brá ég á það ráð að auglýsa fyrir austan, í þeirri von að Austanbúar vissu um húsnæði í Reykjavík. Í flýtinum þegar ég sendi inn auglýsinguna greindi ég frá því að maðurinn reykti ekki og væri reglusamur maður, skilvísum greiðslum heitið og þar fram eftir götunum. Það fórst hins vegar alveg fyrir hjá mér að taka fram að húsnæðið þyrfti að vera í Reykjavík...

Úti er ævintýri – eða hvað?
Ég vona nú að þetta hafið verið seinasta “hrakfallið” í utanvið-sig vikunni ógurlegu. Í gær sagði ég vinkonu minni til margra ára frá auglýsingunni sem vantaði aðalatriðið í, hún hló bara að mér og sagði, sem satt er, “en þetta er svo ólíkt þér!”. “Jaaá” svaraði ég dræmt, og ákvað að vera ekkert að segja henni frá hinni vitleysunni allri.

Þá er að fara í vinnuna. Ég er með lyklana í vasanum, með varalyklana á öruggum stað (síðan í gær, til að útiloka að næsta skissa verði að læsa mig úti), það er slökkt á eldavélinni og eldgamla sjónvarpið (sem ég treysti ekki alveg að kvikni ekki í) er ekki í sambandi. Það skal ég hins vegar sveia mér upp á að ég mæti svörtum ketti á leiðinni í vinnuna, þar sem tveir slíkir búa í götunni.

Lifið heil og ósködduð,
Ásta Óhappan