Það er langt síðan að ég áttaði mig á því að þegar ég á að vera að læra virðist allt annað skyndilega svo mikilvægt. Eins og að þurrka af bókahillunum. Eða grafa upp netfangið hjá einhverjum sem ég ferðaðist með fyrir löngu og senda viðkomandi póst. Eða lesa Fréttablaðið frá í fyrradag.

Þetta hefur nú náð nýjum hæðum, þar sem ég á að vera að lesa undir próf og þarf að flytja eftir rúmar 2 vikur. Nú er komin hár og breiður stafli af kössum á stofugólfið, þar sem stór hluti búslóðarinnar minnar kúrir eftir að hafa verið alúðlega pakkað niður. Ég hugsa að ég hafi aldrei dútlað jafn mikið við að vefja leirtauinu inn í dagblöð. Og spænsk málfræði dúsar útí horni og bíður eftir athygli.