Ég tel mig almennt vera mjög heppna; ég á frábæra fjölskyldu og vini, mér gengur allt í hag og lífið er dásamlegt. Þrátt fyrir þessa heppni virðist ég mjög ratvís á smærri óhöpp...

Eftir óhapp dagsins sting ég aðeins við fæti, en mikla lagni þarf til að vera svona óheppin. Þar sem ég staulast í skólann í morgun, með augun enn hálflokuð og athyglina ennþá lúrandi heima á koddanum næ ég, á göngu minni yfir bílaplan við blokk í Vesturbænum, að stíga á skrúfu. Sem stendur upp á endann og borast í gegnum skósólann og ilina á mér. Ég haltra á bensínstöð í nágrenninu, fæ lánaða töng til að ná skrúfunni úr skónum og held áfram í skólann.

Það að ryðguð skrúfa standi upp á endnn út á miðju plani er eitt, en að ég nái að ramba á hana og slasa mig er annað. Svona, gott fólk, gerast slysin!