Það er afar fallegur haustdagur, einn af þessum sem er svo upplagður til langra gönguferða. Svo er líka sunnudagur og þá er svo gott að koma heim með rjóðar kinnar af útiverunni og vera sáttur við lífið.

Ég sit samt bara í helli mínum og læri. Ekki það að ég ætti að vorkenna mér þar sem mér finnst bæði gaman að læra og það er mitt val að gera svo, en ég hef hummað það fram af mér undanfarið og fer að komast í klípu ef ég tek ekki til handanna. Ég vorkenni mér samt doldið...

Sambýlismaðurinn (ekki þessi sem ég deili rúmi með heldur hinn) skrapp í hverfisbúðina og mig dauðlangaði að biðja hann að kaupa fyrir mig sælgæti/gott kaffi/sætabrauð/óhollt nasl en stóðst freistinguna. Þá er bara að standast freistinguna um að slá lærdómnum á frest. Ef ég rusla næsta verkefni af kemst ég kvikmyndahátíðina í kvöld og það væri nú gaman. Spænsk málvísindi, nú fáiði sko að kenna á því!