Jæja, þá er helgi dauðans yfirstaðin. Á föstudag fór ég í staffapartý eftir vinnu, fórum m.a. út að borða á Einar Ben þar sem ég fékk bestu máltíð undanfarinna mánaða. Á laugardag vann ég dagvakt, undirbjó svo fyrirlestur sem ég var með um kvöldið sem tókst með afbrigðum vel (þvílíkt lítillæti, þvílík auðmýkt!) og þyrlaðist svo á Celtic Cross þar sem Eiðareunion var í fullum gangi. Þetta var bara þrusugaman og mjög hollt fyrir egóið. Nú finnst mér ég vera bráðung og fjörug þar sem ég er barnlaus og einhleyp og get gert það sem mér sýnist, þarf bara að pakka í bakpokann og þá er ég tilbúin í hvað sem er. Já, frelsið er yndislegt...

Það var athyglivert að fara oftsinnis í gegnum sama samtalið, nú á ég það á harða disknum og get bara valið copy/paste næst:
-Já, og hvað er svo að frétta af þér?
-Bara, allt það fína.
-Já... áttu mann? Börn?
-Nei. Reyndar ekki. (Ekki rétta krávdið til að bæta við "ég er hamingjusamlega einhleyp")
-Og hvað ertu svo að bralla? Býrðu í Reykjavík?
-Jaá... stærri hluta ársins. Ég er oft erlendis.
-Er það já? Að vinna þá, eða...?
-Nei, bara ferðast. Bara með bakpokann sko.
-Já... (hugrænt klór-í-haus), en spennandi. Eh... meiri bjór?

Ég er afspyrnulöt að hafa samband við fólk utan jólakortaskrifa svo það var afar gott að hitta fullt af gömlum kunningjum á einu bretti, svona til klappa á axlir, kyssa á kinnar og ýta á refresh.

Annars er fátt að frétta, ég var að fá staðfestingu frá skólanum í Salamanca og þar er allt klappað og klárt. 36 dagar þar til ég fer til Tyrklands. And counting...