Undanfarna daga hef ég setið við skriftir, er að skrifa ritgerð um breytingarnar frá einræðisríki til þingbundinnar konungsstjórnar á Spáni. Þetta er nú bara skemmtilegt, og mér finnst afar gott að vinna bara heima hjá mér, í litla kotinu. Það er jú einu sinni besti staður í heimi. Ég er búin að snúa sólarhringnum við, sem eykur á einangrunartilfinninguna þar sem morgunútvarpið er löngu búið þegar ég fer á fætur. Aldrei hélt ég að ég gæti unnið á næturnar, en mér líkar það bara prýðilega. Í svona einangrun virðast ferðirnar milli eldhússborðsins (þ.e. vinnuaðstöðunnar) og eldavélarinnar (þ.e. kaffiuppáhelliaðstöðunnar) gríðarleg ferðalög, hvað þá leiðangrarnir þegar ég fer að heimsækja Kisu hinumegin í hverfinu, þar sem ég er stundum kattfóstra. Fjarlægðir eru greinilega afstæðar, ég hafði áttað mig á að lengri fjarlægðir væru gjarnan undirorpnar huglægu mati, en ekki þessar örstuttu. En ég verð bara að taka þessar pælingar upp aftur síðar, þar sem kaffið er tilbúið, Franco nýdauður og allt að gerast.