Þá er ég komin til Argentínu, heil á húfi. Mínar helstu áhyggjur seinustu tímana áður en ég lagði í ‘ann voru að ég hefði pakkað of litlu, því að bakpokinn var bara hálffullur og vóg aumingjaleg 12 kíló, með svefnpoka og öllu saman. Sennilega er ég bara loksins búin að læra að raða almennilega í pokann því ég sakna einskis – nema hárblásara og svoleiðis útbúnað tekur maður einfaldlega ekki með í bakpokaferðalög.

Ég lagði af stað frá Keflavík á fimmtudagsmorgun og flaug til Stansted, tók rútu til Heathrow og flaug þaðan til Madrid þar sem ég skipti um vél og flaug til Buenos Aires. Eftir öll flugin var ég vel úthvíld, þar sem ég hef þann hæfileika að sofa hvar og hvenær sem er og þurfti sannarlega á svefni að halda, seinustu dagarnir fyrir langferðalög reynast einhvern veginn alltaf of stuttir. Til að minna mig á hverju ég væri að missa af þá sýndi Vetur konungur sig með snjókomu í Keflavík og olli töf á flugi vegna afísunar. En hann nær sko ekki í skottið á mér þar sem ég er núna.

Í Buenos Aires er að koma vor, sem þýðir 20-26° C, kjöraðstæður fyrir freknurækt og almenna vellíðan. En meira um Buenos Aires seinna, mín bíður borg til könnunar.